Τίτλοι Τέλους και Νέα Αρχή: Αποχαιρετώντας το HubPages|Άρθρο της Κατερίνας Κωστάκη

Katerina Kostaki
πριν από 3 ώρες
διαβάστηκε 2 λεπτά

Μόλις χθες έπεσαν τίτλοι τέλους στα δύο προφίλ μου στο HubPages, τα οποία αποφάσισα να διαγράψω από μόνη μου.

Ήδη είχα μιλήσει για το τέλος της γνωστής διαδικτυακής πλατφόρμας HubPages σε παλιότερο άρθρο μου στο Facebook, και τώρα πλέον ήρθε η στιγμή να αποσύρω την διπλή μου παρουσία από τον συγκεκριμένο χώρο.

Όσο κι αν κάποτε υπήρξε ένα σημαντικό διαδικτυακό σπίτι για τα άρθρα και τις σκέψεις μου, η αλήθεια είναι πως εδώ και καιρό είχα μεταφέρει τα γραπτά μου στα προσωπικά μου Blogs, ειδικά στο συγκεκριμένο Blog.

Δεν εξαρτήθηκα ποτέ οικονομικά από την συγκεκριμένη πλατφόρμα, όπως και από τόσες άλλες πλατφόρμες, ούτε ένιωσα ότι αυτή η πλατφόρμα με καθόριζε σαν δημιουργό.

Ήταν απλώς ένας σταθμός στη διαδρομή μου, όχι ο προορισμός.

Δεν θρηνώ καθόλου αυτή την απώλεια, αντίθετα, νιώθω ανακούφιση, σαν να λύθηκε ένας δεσμός που είχε πια σαπίσει.

Η σχέση με το HubPages είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της πολύ πριν κλείσουν τα προφίλ μου.

Η αποχώρηση αυτή δεν ακυρώνει ούτε μια στιγμή έμπνευσης, ούτε ένα κείμενο που γεννήθηκε εκεί.

Αντίθετα, τιμάει όσα έμαθα και μου επιτρέπει να προχωρήσω πιο ελεύθερη, χωρίς βαρίδια, σε νέους δρόμους έκφρασης και δημιουργίας.

Σκέφτομαι συχνά το, απο χρόνια, όνειρό μου να αποκτήσω τη δική μου Ιστοσελίδα.

Η πρώτη μου απόπειρα κατέρρευσε, γιατί δεν είχα τα χρήματα να πληρώνω φιλοξενία και domain.

Η δεύτερη απέτυχε, γιατί η ιστοσελίδα δεν ήταν διαδραστική, δεν μου έδινε τον χώρο να συνδεθώ ουσιαστικά με τους αναγνώστες μου.

Η τρίτη μου προσπάθεια όμως στέφθηκε με επιτυχία, και η ιστοσελίδα μου εξελίσσεται καθημερινά μαζί μου.

Όλα αυτά τα «τέλματα» με οδήγησαν εδώ, εκεί όπου το όραμα μου έχει τώρα δικό του χώρο να ανθίσει, χωρίς περιορισμούς.

Η διαδρομή όμως δεν ήταν εύκολη.

Ένιωσα θλίψη κάθε φορά που κάτι παλιό έπρεπε να σβήσει.

Ένιωσα αποτυχία όταν δεν κατάφερα να κρατήσω το πρώτο μου site, και έλλειψη όταν δεν μπορούσα να παρέχω στον εαυτό μου αυτό που χρειαζόμουν.

Η αμφιβολία με επισκέφθηκε πολλές φορές: άξιζε όλος αυτός ο κόπος;

Μήπως το όνειρο ήταν πολύ μεγάλο για εμένα;

Το μόνο συναίσθημα που δεν γνώρισα ποτέ ήταν η ζήλεια.

Γιατί ο στόχος μου ήταν πάντα δικός μου, μοναδικός, και βαθιά προσωπικός.

Ό,τι κι αν συνέβη, ο στόχος παρέμεινε στόχος, και αυτό είναι που με κράτησε στη διαδρομή μέχρι να ανθίσει η δική μου ιστοσελίδα, το δικό μου σύμπαν Δημιουργίας.

Κάθε φορά που αφήνουμε πίσω ό,τι δεν μας εκφράζει πια ανοίγουμε χώρο για το καινούριο και το αυθεντικό.

Το νιώθω σαν μια μορφή αυτο-φροντίδας, μια πράξη σεβασμού προς τον εαυτό μου και τη δημιουργική μου διαδρομή.

Καλωσορίζω τη νέα αρχή, εκεί όπου το Φως, η Έμπνευση και η Αλήθεια μπορούν να ανθίσουν ακόμα πιο ελεύθερα.