Πολλοί από εμάς νιώσαμε κάποια στιγμή «ξένοι» σε αυτόν τον κόσμο. Αυτό που συχνά ονομάζουμε μοναξιά ή κατάθλιψη, στην πραγματικότητα είναι η ενεργοποίηση του αρχέτυπου της Εξόριστης Θεότητας (όπως η Λίλιθ, η Εκάτη, η Κίρκη, η Καλυψώ). Είναι η στιγμή που η Ψυχή αρνείται να υποταχθεί σε κανόνες που δεν αναγνωρίζει ως δικούς της.

Η αποχώρηση αυτή δεν ακυρώνει ούτε μια στιγμή έμπνευσης, ούτε ένα κείμενο που γεννήθηκε εκεί. Αντίθετα, τιμάει όσα έμαθα και μου επιτρέπει να προχωρήσω πιο ελεύθερη, χωρίς βαρίδια, σε νέους δρόμους έκφρασης και δημιουργίας.

Μέσα από το Ταξίδι μας σε αυτήν την ζωή θα ακούσουμε πολλές αλήθειες και ακόμη περισσότερα ψέματα. Αλήθειες που χάνονται η πνίγονται στο ψέμα, που χρησιμοποιείται για να καλύψει ακόμη περισσότερα ψέματα. Αλήθειες που λέγονται μπροστά στα μάτια των ανθρώπων γιατί αυτή είναι η καλύτερη κρυψώνα για μεγάλα μυστικά: η κοινή θέα.

Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος μοιάζει να μην προχωρά. Οι ίδιες ιστορίες επαναλαμβάνονται. Οι ίδιες πληγές. Οι ίδιες συγκρούσεις. Το ίδιο δράμα, που προσελκύει και απορροφάει το ενδιαφέρον, την ενέργεια και την σκέψη των Ανθρώπων.

Σήμερα, γύρω στις πέντε το πρωί, συνέβη κάτι αθόρυβο, αλλά Κοσμογονικό. Ένα ξεκαθάρισμα μέσα μου. Μια εσωτερική εξυγίανση. Όχι με θόρυβο, όχι με δράμα, αλλά με σιωπή. Συγχώρεσα τον εαυτό μου.

Κάποια κείμενα αξίζει να τα σώζουμε και να τα αναδημοσιεύουμε γιατί μέσα τους κρατάνε τον πόνο της στιγμής, την Αλήθεια της Ψυχής και μια διαχρονικότητα που δεν σβήνει, ούτε διαψεύδεται μέσα απο δοκιμασίες και εμπειρίες. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια ανάρτηση - κραυγή σε μια εποχή, όπου ο καλύτερος σύμμαχος είναι ο Εαυτός μας και κανένας άλλος.

Η προδοσία δεν φοράει πάντα μαύρο. Μπορεί να έρθει με χαμόγελα, υποσχέσεις, αγκαλιές. Μπορεί να κρατά λουλούδια στο ένα χέρι και μαχαίρι στο άλλο. Έρχεται συχνά από πρόσωπα οικεία, από ανθρώπους που ανοίξαμε την καρδιά μας, που πιστέψαμε, που αγαπήσαμε βαθιά.

Η φετεινή χρονιά (2025) δεν μου ανακοίνωσε τα Μαθήματά της... Τα ψιθύρισε μέσα από Εμπειρίες, οι οποίες ήταν μια μεγάλη πρόκληση για την καρδιά μου και τα όριά μου. Για πολύ καιρό, προσπαθούσα να ανθίσω σε μέρη που δεν με βοηθούσαν να αναπτυχθώ. Ήμουν περιτριγυρισμένη από ανθρώπους, που είχαν κολλήσει στα ίδια μοτίβα ανθρώπους που περίμεναν το δικό μου Φως μου να εξυπηρετήσει τους δικούς τους στόχους, ανθρώπους που έπαιρναν την Καλοσύνη μου ως μια άδεια να ανέβουν ψηλότερα.

Σε μια χώρα που γέννησε ποιητές, Φιλοσόφους, Επαναστάτες και Φωτεινά μυαλά, μοιάζει τραγικό πως ακόμη κι ο ίδιος ο ήλιος είναι ζηλευτος. Ο Δημιουργικός άνθρωπος και όποιος σηκώσει κεφάλι ονειρευτεί και τολμήσει να φανεί, γίνεται στόχος: τον κρίνουν, τον περιγελούν, του χτίζουν τείχη σιωπής και αδιαφορίας. Πόσες φορές άκουσες το “Δεν γίνεται”, το “Δεν είναι για σένα”, το “Εδώ αυτά δεν περνάνε”;

Κάθε μέρα υπάρχει και ένα νέο Μάθημα. Το πιο επώδυνο ήταν το γεγονός πως δεν γνώριζα ότι επρόκειτο για Μαθήματα, και όσο δεν γνωρίζεις τόσο πιο επώδυνα γίνονται.

Αναζητώντας τον χαμένο θησαυρό μέσα στο αρχείο μου ανακάλυψα το παρακάτω κείμενο το οποίο εγραψα το 2009, με αφορμή έναν Marketing Expert που αρνήθηκε πεισματικά να δώσει τις Γνώσεις του (ή το Φως της Γνώσης του) σε μια ανερχόμενη συγγραφέα για όλους τους παρακάτω λόγους ή ακόμη περισσότερους. Βέβαια η συγκεκριμένη προσωπικότητα με όλα τα χαραχτηριστικά της παραμένει κλασσική και πάντα επίκαιρη για την εποχή μας, όπου συναντάμε καθημερινά τέτοιες συμπεριφορές στην καθημερινό