Κάποια κείμενα αξίζει να τα σώζουμε και να τα αναδημοσιεύουμε γιατί μέσα τους κρατάνε τον πόνο της στιγμής, την Αλήθεια της Ψυχής και μια διαχρονικότητα που δεν σβήνει, ούτε διαψεύδεται μέσα απο δοκιμασίες και εμπειρίες. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια ανάρτηση - κραυγή σε μια εποχή, όπου ο καλύτερος σύμμαχος είναι ο Εαυτός μας και κανένας άλλος.

Η προδοσία δεν φοράει πάντα μαύρο. Μπορεί να έρθει με χαμόγελα, υποσχέσεις, αγκαλιές. Μπορεί να κρατά λουλούδια στο ένα χέρι και μαχαίρι στο άλλο. Έρχεται συχνά από πρόσωπα οικεία, από ανθρώπους που ανοίξαμε την καρδιά μας, που πιστέψαμε, που αγαπήσαμε βαθιά.

Σε μια χώρα που γέννησε ποιητές, Φιλοσόφους, Επαναστάτες και Φωτεινά μυαλά, μοιάζει τραγικό πως ακόμη κι ο ίδιος ο ήλιος είναι ζηλευτος. Ο Δημιουργικός άνθρωπος και όποιος σηκώσει κεφάλι ονειρευτεί και τολμήσει να φανεί, γίνεται στόχος: τον κρίνουν, τον περιγελούν, του χτίζουν τείχη σιωπής και αδιαφορίας. Πόσες φορές άκουσες το “Δεν γίνεται”, το “Δεν είναι για σένα”, το “Εδώ αυτά δεν περνάνε”;

Κάθε μέρα υπάρχει και ένα νέο Μάθημα. Το πιο επώδυνο ήταν το γεγονός πως δεν γνώριζα ότι επρόκειτο για Μαθήματα, και όσο δεν γνωρίζεις τόσο πιο επώδυνα γίνονται.

Αναζητώντας τον χαμένο θησαυρό μέσα στο αρχείο μου ανακάλυψα το παρακάτω κείμενο το οποίο εγραψα το 2009, με αφορμή έναν Marketing Expert που αρνήθηκε πεισματικά να δώσει τις Γνώσεις του (ή το Φως της Γνώσης του) σε μια ανερχόμενη συγγραφέα για όλους τους παρακάτω λόγους ή ακόμη περισσότερους. Βέβαια η συγκεκριμένη προσωπικότητα με όλα τα χαραχτηριστικά της παραμένει κλασσική και πάντα επίκαιρη για την εποχή μας, όπου συναντάμε καθημερινά τέτοιες συμπεριφορές στην καθημερινό

Το τηλέφωνο χτύπησε ενώ κοιμόμουν βαθιά και έβλεπα και ένα υπέροχο όνειρο. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούστηκε μια εύθυμη φωνή από το παρελθόν … «Καλά με ξέχασες;». Ναι την είχα ξεχάσει,  και ήταν απολύτως φυσιολογικό.