Υπάρχει μια στιγμή στην πορεία κάθε αναζητητή, όπου η θεωρία τελειώνει και η Μύηση αρχίζει. Αυτή η στιγμή δεν έρχεται μέσα από βιβλία, αλλά μέσα από την τόλμη να κόψουμε τους δεσμούς που μας κρατούν δέσμιους σε παλιά, τοξικά μοτίβα και σκιές του παρελθόντος.

Πολλοί από εμάς νιώσαμε κάποια στιγμή «ξένοι» σε αυτόν τον κόσμο. Αυτό που συχνά ονομάζουμε μοναξιά ή κατάθλιψη, στην πραγματικότητα είναι η ενεργοποίηση του αρχέτυπου της Εξόριστης Θεότητας (όπως η Λίλιθ, η Εκάτη, η Κίρκη, η Καλυψώ). Είναι η στιγμή που η Ψυχή αρνείται να υποταχθεί σε κανόνες που δεν αναγνωρίζει ως δικούς της.

Η προδοσία δεν φοράει πάντα μαύρο. Μπορεί να έρθει με χαμόγελα, υποσχέσεις, αγκαλιές. Μπορεί να κρατά λουλούδια στο ένα χέρι και μαχαίρι στο άλλο. Έρχεται συχνά από πρόσωπα οικεία, από ανθρώπους που ανοίξαμε την καρδιά μας, που πιστέψαμε, που αγαπήσαμε βαθιά.

Τις τελευταίες μέρες, η ταινία “Καποδίστριας” του Γιάννη Σμαραγδή έχει βρεθεί στο επίκεντρο έντονων αντιδράσεων. Οι κριτικοί ήταν αυστηροί και σε αρκετές περιπτώσεις άδικοι, όμως το κοινό την αγκάλιασε θερμά, γεμίζοντας τις αίθουσες και πλημμυρίζοντας με συγκίνηση και θαυμασμό. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την ταινία και να μοιραστώ τις σκέψεις μου με το κοινό μέσα από ένα βίντεο στο TikTok. Δηλώνω ξεκάθαρα: Η ταινία είναι καταπληκτική και αξίζει να τη δει ο καθένας!

Η φετεινή χρονιά (2025) δεν μου ανακοίνωσε τα Μαθήματά της... Τα ψιθύρισε μέσα από Εμπειρίες, οι οποίες ήταν μια μεγάλη πρόκληση για την καρδιά μου και τα όριά μου. Για πολύ καιρό, προσπαθούσα να ανθίσω σε μέρη που δεν με βοηθούσαν να αναπτυχθώ. Ήμουν περιτριγυρισμένη από ανθρώπους, που είχαν κολλήσει στα ίδια μοτίβα ανθρώπους που περίμεναν το δικό μου Φως μου να εξυπηρετήσει τους δικούς τους στόχους, ανθρώπους που έπαιρναν την Καλοσύνη μου ως μια άδεια να ανέβουν ψηλότερα.