Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, από τα ορεινά χωριά μέχρι τα νησιά που αγκαλιάζει το Αιγαίο, υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει με τον χρόνο. Κάτι που δεν σβήνει, όσο κι αν οι εποχές μεταμορφώνονται. Είναι η Ελληνική ψυχή. Μια ψυχή που κουβαλά μνήμες, πίστη, αγώνες και φως. Και η δική μου ψυχή κουβαλάει πολλές μνήμες απο ταξίδια, συναντήσεις με αγαπημένους φίλους σε χωριά της Ελλάδας, όπου η παράδοση είναι τόσο δυνατή, όσο και οι συναθροίσεις, και τα γλέντια σε πανηγύρια.

Μέσα από το Ταξίδι μας σε αυτήν την ζωή θα ακούσουμε πολλές αλήθειες και ακόμη περισσότερα ψέματα. Αλήθειες που χάνονται η πνίγονται στο ψέμα, που χρησιμοποιείται για να καλύψει ακόμη περισσότερα ψέματα. Αλήθειες που λέγονται μπροστά στα μάτια των ανθρώπων γιατί αυτή είναι η καλύτερη κρυψώνα για μεγάλα μυστικά: η κοινή θέα.

Κάποια κείμενα αξίζει να τα σώζουμε και να τα αναδημοσιεύουμε γιατί μέσα τους κρατάνε τον πόνο της στιγμής, την Αλήθεια της Ψυχής και μια διαχρονικότητα που δεν σβήνει, ούτε διαψεύδεται μέσα απο δοκιμασίες και εμπειρίες. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια ανάρτηση - κραυγή σε μια εποχή, όπου ο καλύτερος σύμμαχος είναι ο Εαυτός μας και κανένας άλλος.

Τις τελευταίες μέρες, η ταινία “Καποδίστριας” του Γιάννη Σμαραγδή έχει βρεθεί στο επίκεντρο έντονων αντιδράσεων. Οι κριτικοί ήταν αυστηροί και σε αρκετές περιπτώσεις άδικοι, όμως το κοινό την αγκάλιασε θερμά, γεμίζοντας τις αίθουσες και πλημμυρίζοντας με συγκίνηση και θαυμασμό. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την ταινία και να μοιραστώ τις σκέψεις μου με το κοινό μέσα από ένα βίντεο στο TikTok. Δηλώνω ξεκάθαρα: Η ταινία είναι καταπληκτική και αξίζει να τη δει ο καθένας!

Σε μια χώρα που γέννησε ποιητές, Φιλοσόφους, Επαναστάτες και Φωτεινά μυαλά, μοιάζει τραγικό πως ακόμη κι ο ίδιος ο ήλιος είναι ζηλευτος. Ο Δημιουργικός άνθρωπος και όποιος σηκώσει κεφάλι ονειρευτεί και τολμήσει να φανεί, γίνεται στόχος: τον κρίνουν, τον περιγελούν, του χτίζουν τείχη σιωπής και αδιαφορίας. Πόσες φορές άκουσες το “Δεν γίνεται”, το “Δεν είναι για σένα”, το “Εδώ αυτά δεν περνάνε”;